Տարազ

Այսօր սկսեցի կարել տարազի բլուզը։ Նախ և առաջ բլանդեցի, ապա զարդակարով կարեցի բլանդած կարերի վրայով։ Այնուհետև մաքրակարեցի զարդակարից 1 ու կես սմ հեռավորությամբ, որպիսի կարերը ամուր լինի։

Տարազ

Տարազը նախագծել էր ընկեր Թերեզը, ձևել էին դասընկերուհիներս, կարելը բախտ վիճակվեց ինձ։ Նշեմ, որ աղջկա տարբերակն եմ կարում։ Սկզբից կարեցի կիսաշրջազգեստը՝ բլանդեցի, մաքրակարեցի և վերջնական տեսքը ապահովեց զարդակարը։

Հաշվետվություն


Բարև, կրկին ես եմ՝ Անիտան։ Մեծ ուրախությամբ ուզում եմ նշել, որ արդեն 3րդ կուրսի ուսանող եմ, իդեպ ավարտում եմ այս տարի։ Շարունակում եմ սովորել ու նորանոր գիտելիքներ ստանալ իմ ընտրած մասնագիտությունից՝ հագուստի նախագծում և մոդելավորում։ Այս տարին լիովին նվիրված է իմ մասնագիտությանը։ Արդեն շատ ավելի ազատ և արագ եմ կողմնորոշում իմ ընտրության հարցում, հագուստի էսքիզավորմանը ի շնորհիվ ուսուցչուհիներիս շատ վարժ տիրապետում եմ: Ամեն քայլ անելուց խորհրդակցում եմ թե ընկեր Մերիի, թե ընկեր Թերեզի հետ։ Տարին սկսվեց շատ անկանխատեսելի, պատերազմը մեզանից տարավ առավելագույնը։ Ինչպես բոլորը, այդպես էլ մեր կրթահամալիրը կանգնեց զինվորի կողքին։ Միահամուռ ուժերով կարեցինք անձրևապաշտպան թիկնոցներ։ Կիսամյակի ընթացքում զարգացրել եմ Ձևելուց և կարելու հմտություններս։ 2-րդ կիսամյակում կհանդիպենք արդեն դիպլոմային աշխատանքի շրջանակներում: Մինչ հանդիպում։

Ներքնակներ

Այսօր սկսեցինք ներքնակներ ձևել մեր փոքրիկ սաների համար։ 2 գույնով է՝ կարմիր և կապույտ։ Ընկեր Մերիի հետ միասին չափերը որոշեցինք և սկսեցինք ձևել: Ձևելուց հետո միմյանց օգնելով անցանք կարելու աշխատանքին։ Շատ լավ ստացվեց։ Հուսով եմ փոքրիկները գոհ կմնան։

Անձրևապաշտպան թիկնոցներ

Կիսամյակը սկսվեց շատ ցավոտ, պատերազմը կանգնեց օդում, անկախ դժվարություններից բոլորս միախմբվեցինք և կանգնեցին զինվորի կողքին: Քոլեջի անձնակազմի գլխավորությամբ մենք նույնպես միացանք այդ գործին: Ընկեր Մերիի հետ միասին ձևեցինք և կարեցինք անձրևապաշտպան թիկնոցներ:

Rudyard Kipling Biography

Born: December 30, 1865 
Bombay, India 
Died: January 18, 1936 
Burwash, England 
English writer and poet

The English poet and story writer Rudyard Kipling was one of the first masters of the short story in English, and he was the first to use Cockney dialect (the manner in which natives of London, England’s, East End speak) in serious poetry.

●Early life

Joseph Rudyard Kipling was born on December 30, 1865, in Bombay, India. His father was professor of architectural sculpture at the Bombay School of Art. In 1871 Kipling was sent to England for his education. In 1878 Rudyard entered the United Services College at Westward Ho!, a boarding school in Devon. There young «Gigger,» as he was called, endured bullying and harsh discipline, but he also enjoyed the close friendships, practical jokes, and merry pranks he later recorded in Stalky & Co. (1899).

Kipling’s closest friend at Westward Ho!, George Beresford, described him as a short, but «cheery, capering, podgy, little fellow» with a thick pair of spectacles over «a broad smile.» His eyes were brilliant blue, and over them his heavy black eyebrows moved up and down as he talked. Another close friend was the headmaster, (the principal of a private school) «Crom» Price, who encouraged Kipling’s literary ambitions by having him edit the school paper and praising the poems which he wrote for it. When Kipling sent some of these to India, his father had them privately printed as Schoolboy Lyrics(1881), Kipling’s first published work.

●Young journalist

In 1882 Kipling rejoined his parents in Lahore, India, where he became a copy editor (one who edits newspaper articles) for the Civil and Military Gazette. In 1887 he moved to the Allahabad Pioneer, a better paper, which gave him greater liberty in his writing. He published satiric (sharply or bitterly witty) verses, Departmental Ditties in 1886, and over seventy short stories in 1888 in seven paperback volumes. In style, these stories showed the influence of the writers Edgar Allan Poe (1809–1849), Bret Harte (1836–1902), and Guy de Maupassant (1850–1893). The subjects, however, were Kipling’s own. He wrote about Anglo-Indian society, which he readily criticized with an acid pen, and the life of the common British soldier and the Indian native, which he portrayed accurately and sympathetically.

Rudyard Kipling. 
Reproduced by permission of

Archive Photos, Inc.

●Fame in England

In 1889 Kipling took a long voyage through China, Japan, and the United States. When he reached London, he found that his stories had preceded him and established him as a brilliant new author. He was readily accepted into the circle of leading writers. While there he wrote a number of stories and some of his best-remembered poems: «A Ballad of East and West,» «Mandalay,» and «The English Flag.» He also introduced English readers to a «new genre [type]» of serious poems in Cockney dialect: «Danny Deever,» «Tommy,» «Fuzzy-Wuzzy,» and «Gunga Din.»

Kipling’s first novel, The Light That Failed (1891), was unsuccessful. But when his stories were collected as Life’s Handicap (1891) and poems as Barrackroom Ballads (1892), Kipling replaced Alfred, Lord Tennyson (1809–1892) as the most popular English author.

●The American years

In 1892 Kipling married Caroline Balestier. They settled on the Balestier estate near Brattleboro, Vermont, in the United States, and began four of the happiest years of Kipling’s life. During this time he wrote some of his best work— Many Inventions (1893), perhaps his best volume of short stories; The Jungle Book (1894) and The Second Jungle Book (1895), two books of animal fables that attracted readers of all ages by illustrating the larger truths of life; The Seven Seas (1896), a collection of poems in experimental rhythms; and Captains Courageous (1897), a novel-length, sea story. These works not only assured Kipling’s lasting fame as a serious writer but also made him a rich man.

●His imperialism

In 1897 the Kiplings settled in Rottingdean, a village on the British coast near Brighton. The outbreak of the Spanish-American War (1898; a short war between Spain and the United States over lands including Cuba and the Philippines) and the Boer War (1899–1902; a war between Great Britain and South Africa) turned Kipling’s attention to colonial affairs. He began to publish a number of solemn poems in standard English in the London Times. The most famous of these, «Recessional» (July 17, 1897), issued a warning to Englishmen to regard their accomplishments in the Diamond Jubilee (fiftieth) year of Queen Victoria’s (1819–1901) reign with humility and awe rather than pride and arrogance. The equally well-known «White Man’s Burden» (February 4, 1899) clearly expressed the attitudes toward the empire that are implied in the stories in The Day’s Work (1898) and A Fleet in Being (1898).

Kipling referred to less highly developed peoples as «lesser breeds» and considered order, discipline, sacrifice, and humility to be the essential qualities of colonial rulers. These views have been denounced as racist (believing that one race is better than others), elitist (believing oneself to be a part of a superior group), and jingoistic (pertaining to a patriot who speaks in favor of an aggressive and warlike foreign policy). But for Kipling, the term «white man» indicated citizens of the more highly developed nations. He felt it was their duty to spread law, literacy, and morality throughout the world.

During the Boer War, Kipling spent several months in South Africa, where he raised funds for soldiers’ relief and worked on an army newspaper, the Friend. In 1901 Kipling published Kim, the last and most charming of his portrayals of Indian life. But anti-imperialist reaction following the end of the Boer War caused a decline in Kipling’s popularity.

When Kipling published The Five Nations, a book of South African verse, in 1903, he was attacked in parodies (satirical imitations), caricatures (exaggerations for comic effect), and serious protests as the opponent of a growing spirit of peace and democratic equality. Kipling retired to «Bateman’s,» a house near Burwash, a secluded village in Essex.

●Later works

Kipling now turned from the wide empire as his subject to simply England itself. In 1902 he published Just So Stories for Little Children. He also issued two books of stories of England’s past— Puck of Pook’s Hill (1906) and Rewards and Fairies (1910). Like the Jungle Books they were intended for young readers but were suitable for adults as well. His most significant work at this time was a number of volumes of short stories written in a different style—»Traffics and Discoveries» (1904), «Actions and Reactions» (1904), «A Diversity of Creatures» (1917), «Debits and Credits» (1926), and «Limits and Renewals» (1932).

Kipling’s later stories treat more complex, subtle, and somber (serious) subjects. They reflect Kipling’s darkened worldview following the death of his daughter, Josephine, in 1899, and the death of his son, John, in 1915. Consequently, these stories have never been as popular as his earlier works. But modern critics, in reevaluating Kipling, have found a greater power and depth that make them among his best work.

In 1907 Kipling became the first English writer to receive the Nobel Prize in Literature. He died on January 18, 1936, and is buried in Westminster Abbey in London, England. His autobiography,Something of Myself, was published in 1937.

Rudyard Kipling’s early stories and poems about life in colonial India made him a great favorite with English readers. His support of English imperialism (the policy of extending the rule of a nation over foreign countries) at first contributed to this popularity but caused a reaction against him in the twentieth century. Today he is best known for his Jungle Books and Kim, a Story of India.

●For More Information

Carrington, Charles Edmund. Rudyard Kipling: His Life and Work. London: Macmillan, 1955.

Gilmour, David. The Long Recessional: The Imperial Life of Rudyard Kipling. New York: Farrar, Straus, and Giroux, 2002.

Ricketts, Harry. Rudyard Kipling: A Life. New York: Carroll & Graf, 2001.

Wilson, Angus. The Strange Ride of Rudyard Kipling: His Life and Works. New York: Viking Press, 1978.

Ժառանգական իրավունք

1․ Որոնո՞ք են ժառանգության հիմքերը։

1. Ժառանգությունը կատարվում է ըստ կտակի և ըստ օրենքի:

2. Ժառանգությունը կատարվում է ըստ օրենքի, եթե չկա կտակ, կամ դրանում սահմանված չէ ամբողջ ժառանգության ճակատագիրը, ինչպես նաև սույն օրենսգրքով սահմանված այլ դեպքերում:

2․ Ե՞րբ և որտե՞ղ է բացվում ժառանգությունը։

Ժառանգության բացման պահ է համարվում քաղաքացու մահվան օրը, իսկ այն դեպքում, երբ նա մահացած է ճանաչվել դատական կարգով, ապա դատարանի վճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրը, եթե այլ օր սահմանված չէ վճռում:  Այդ պահից է, որ ժառանգներն իրավունք ունեն դիմելու ժառանգության բացման վայրի նոտարին ժառանգության ընդուման կամ ժառանգական վկայագիր ստանալու համար: Համաձայն ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1189 հոդվածի 1-ին մասի՝ ժառանգության բացման վայրը ժառանգատուի բնակության վերջին վայրն է: Իսկ եթե ժառանգատուի բնակության վերջին վայրն արտասահմանում է կամ անհայտ է, ապա ժառանգության բացման վայր է համարվում ժառանգության զանգվածի մեջ մտնող անշարժ գույքի կամ դրա առավել արժեքավոր մասի, իսկ անշարժ գույքի բացակայության դեպքում՝ շարժական գույքի կամ դրա առավել արժեքավոր մասի գտնվելու վայրը:

 

3․ Ովքե՞ր ունեն ժառանգության պարտադիր բաժնի իրավունք կտակի դեպքում։

Պարտադիր բաժին է համարվում ժառանգի իրավունքը, անկախ կտակի բովանդակությունից, ժառանգելու այն բաժնի առնվազն կեսը, որը նրան կհասներ ըստ օրենքի ժառանգելու դեպքում: Ժառանգության բացման ժամանակ պարտադիր բաժնի իրավունք ունեն ժառանգատուի անչափահաս երեխաները, ինչպես նաև օրենքով սահմանված կարգով հաշմանդամ կամ անգործունակ ճանաչված կամ 60 տարեկան դարձած ժառանգատուի երեխաները, ամուսինը և ծնողները:

 

4․ Ի՞նչ է պայմանով կտակը։

Կտակ է համարվում քաղաքացու մահվան դեպքում իրեն պատկանող գույքի տնօրինման վերաբերյալ նրա կամքի արտահայտությունը: Կտակարարն իրավունք ունի ժառանգություն ստանալը պայմանավորել ժառանգի վարքագծի բնույթի վերաբերյալ որոշակի օրինաչափ պայմանով (օրինակ՝ որոշակի քանակությամբ դրամ նվիրաբերել մանկատանը): Ժառանգ նշանակելու կամ ժառանգության իրավունքից զրկելու վերաբերյալ կարգադրությունում ներառված ապօրինի պայմաններն անվավեր են: Կտակում ներառված պայմանը, որը ժառանգը չի կարող կատարել իր առողջական վիճակի կամ այլ օբյեկտիվ պատճառների ուժով, կարող է անվավեր ճանաչվել ժառանգի հայցով:

 

5․ Ո՞րն է կտակի ձևը, և ի՞նչ է փակ կտակը։

Կտակը կազմվում է գրավոր, գրավոր ձևը չպահպանելը հանգեցնում է կտակի անվավերության:

Փակ կտակ է համարվում այն կտակը, որը կտակարարի ցանկությամբ նոտարը վավերացնում է առանց դրա բովանդակության հետ ծանոթանալու: Փակ կտակը պետք է գրի և ստորագրի անձամբ կտակարարը: Կտակարարը փակ կտակը փակ (սոսնձված) ծրարով հանձնում է նոտարին` երկու վկայի ներկայությամբ, որոնք ծրարի վրա դնում են իրենց ստորագրությունները: Վկաների ստորագրած ծրարը նոտարը նրանց ներկայությամբ տեղադրում է մեկ այլ ծրարում, փակում (սոսնձում) է այն ևվրան կատարում վավերացնող մակագրություն: Վավերացնող մակագրությունը պետք է տեղեկություններ պարունակի կտակարարի, ումիցնոտարը ստացել է փակ կտակը, փակ կտակի ստացման վայրի, տարվա, ամսվա, ամսաթվի և յուրաքանչյուր վկայի անվան ու նրա բնակության վայրի մասին:

 

6․ Ի՞նչ է կտակային հանձնարարությունը։

Կտակային հանձնարարությունը կտակում նշված ժառանգների կամ դրանց մի մասի համար որոշակի գործողություններ կատարելու կամ որոշակի գործողությունների կատարումից ձեռնպահ մնալու վերաբերյալ կտակարարի կողմից արված կարգադրությունն է: Որոշակի գործողություններ կատարելու կամ դրանց կատարումից ձեռնպահ մնալու վերաբերյալ կտակարարի կողմից արվող կարգադրությունը ՀՀ քաղաքացիական օրենսգիրքն անվանել է կտակային հանձնարարություն: Այսպես, համաձայն ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1213 հոդվածի՝ կտակարարն իրավունք ունի ըստ կտակի մեկ կամ մի քանի ժառանգների հանձնարարել ժառանգության հաշվին կատարել որևէ պարտավորություն (կտակային հանձնարարությանու) հօգուտ մեկ կամ մի քանի անձանց (շահառուների), որոնք իրավունք ունեն պահանջել կատարելու պարտականությունները:

 

7․ Ո՞րն է ըստ օրենքի ժառանգության հերթականությունը։

Համաձայն ՀՀ Քաղաքացիական օրենսգրքի ՝
1. առաջին հերթի ժառանգներն են ժառանգատուի երեխաները, ամուսինը և ծնողները: Ժառանգատուի թոռները ժառանգում են ներկայացման իրավունքով,

2. երկրորդ հերթի ժառանգներն են ժառանգատուի հարազատ, համահայր կամ համամայր եղբայրները և քույրերը: Ժառանգատուի եղբայրների և քույրերի երեխաները ժառանգում են ներկայացման իրավունքով,

3. երրորդ հերթի ժառանգներն են ժառանգատուի ինչպես հայրական, այնպես էլ մայրական կողմի պապը և տատը,

4. չորրորդ հերթի ժառանգներն են ժառանգատուի ծնողների եղբայրները և քույրերը (հորեղբայրները, հորաքույրները, քեռիները, մորաքույրները): Ժառանգատուի հորեղբայրների և հորաքույրների ու քեռիների և մորաքույրների երեխաները ժառանգում են ներկայացման իրավունքով:

 

8․ Ի՞նչ կարգով և ի՞նչ ժամկետում է ընդունվում ժառանգությունը։

Ժառանգությունը պետք է ընդունվի ժառանգության բացման օրվանից  6 ամսվա ընթացքում: Ժառանգը, ով չի պաշտպանի այդ ժամանակահատվածը, հնարավոր է կորցնի ժառանգություն ստանալու իրավունքը: Եթե ժառանգը սահմանափակկարողություններ ունեցող է կամ աջակցություն ստացող, ապա ժառանգությունից հրաժարվել կարող է միայն դատարանի թույլտվությամբ:

 

9․ Ինչպե՞ս է բաժանվում ժառանգությունն ըստ օրենքի ժառանգության դեպքում։

Ըստ օրենքի ժառանգների թվին են պատկանում այն անաշխատունակ անձինք, ովքեր մինչև ժառանգատուի մահն առնվազն մեկ տարի գտնվել են նրա խնամքի ներքո: Ըստ օրենքի այլ ժառանգների առկայության դեպքում նրանք ժառանգում են այն հերթի ժառանգների հետ միասին, որը ժառանգության է հրավիրվում: Ըստ օրենքի ժառանգության դեպքում որդեգրվածն ու նրա երեխաները մի կողմից, և որդեգրողն ու նրա ազգականները մյուս կողմից հավասարեցվում են ըստ ծագման ազգականներին (արյունակից ազգականներին):  Որդեգրվածը և նրա երեխաները, ըստ օրենքի, չեն ժառանգում որդեգրվածի ծնողների ու ըստ ծագման նրա այլ ազգականների մահից հետո: Որդեգրվածի ծնողները և ըստ ծագման նրա այլ ազգականները, ըստ օրենքի, չեն ժառանգում որդեգրվածի ու նրա երեխաների մահվանից հետո:

 

10․ Ինչպե՞ս է կատարվում ժառանգության ձևակերպումը։

Ժառանգության ձևակերպումը կատարվում է ժառանգության իրավունքի վկայագիր տալու միջոցով: Վկայագիրը տալիս է ժառանգության բացվան վայրի նոտարը՝ ժառանգի դիմումի հիման վրա: Վկայագիրը տրվում է ժառանգներից յուրաքանչյուրին առանձին-առանձին: Անժառանգ գույքի ժառանգության իրավունքի վկայագիրն ուղարկվում է տեղական ինքնակառավարման մարմին:

Создайте свой веб-сайт на WordPress.com
Начало работы